De Dorpskerk is een gebouw dat vol zit met historie. Al eeuwenlang komen hier mensen samen om het geloof te beleven. Elke zondag komen er honderden mensen naar de Dorpskerk om samen te zingen, te bidden, de Bijbel te lezen en naar het Evangelie te luisteren. U bent van harte welkom om de Dorpskerk van binnen te komen bekijken en de geschiedenis van het eeuwenoude kerkgebouw te ontdekken. Er is genoeg te zien en te beleven: de schitterende gebrandschilderde ramen, het Gravinnenhuisje, de grafzerken, de oude preekstoel, het doopvont en natuurlijk ook het Cornelis van Oeckelenorgel welke op deze middagen wordt bespeeld! Ook kunt u deze dag de kerktoren beklimmen. Er zijn altijd vrijwilligers aanwezig die u graag meer vertellen. Stil luisteren mag natuurlijk ook, weet u hartelijk welkom! Historie In 1567 werd de eerste steen gelegd voor het huidige kerkgebouw dat oorspronkelijk een parochiekerk was, gewijd aan de Heilige Antonius van Padua. Het eenvoudige bedehuis was in 1604, inmiddels in gebruik als kerk van de Hervorming, al te klein geworden. Men besloot daarom de kerk te vergroten en ook een toren te bouwen, die er tot dusver niet was geweest. De kerk werd naar de westkant doorgetrokken, naar de kant dus waar de toren kwam te staan. Dorp en polder telden kort na de 16e eeuwwisseling ruim 300 huizen en de kerk was weer te klein geworden; daarom werd ze in 1621 aan de noordzijde vergroot. In 1625 werd er een orgel in geplaatst om de gemeentezang te begeleiden. Het gesneden doophek dateert eveneens van 1625; de preekstoel is van ruim 1700; de lezenaar op arm van 1712 werd door Petrus Backer te Rotterdam gegoten. De doopbekkenhouder en de twee armluchters zijn van 1734 en de voorlezerslezenaar dateert van 1735. Door de verdere aanwas van de bevolking was in 1650 nogmaals een vergroting van de kerk nodig geworden; het zuidelijk deel werd er aan toegevoegd. Ter herinnering aan die bouw zijn in de kerk in één van de muren twee stenen geplaatst. Toren In 1604 werd aan de westzijde van de kerk de toren gebouwd. De klok, door Henricus Meurs gegoten, werd Sabina gedoopt, want Sabina van Egmond had de kosten voor de bouw van de toren en voor de aanschaffing van de klok op zich genomen. Boven de ingang van de toren vindt men dan ook om begrijpelijke redenen het geslachtswapen van Sabina van Egmond. Deze klok was de grootste van de twee, die tot 1943 in de toren hingen. Zij draagt het wapen van genoemde Sabina en heeft tot opschrift “Geschonken bij de hoogeboorn vrouwe sabina e egmont geboorne princesse graafinne v solms en vrouwe v Beijerlant henricus Meurs me fecit 1604”. In 1943 werd eerst de kleine en een paar dagen later de grote bel weggehaald, dit wil zeggen gestolen door de Duitsers. Bij het transport over het IJsselmeer zonk “door onbekende oorzaak” het schip, waarin de grote bel geladen was en daaraan hebben we het te danken, dat hij op 3 juli 1946 zijn oude plaats in de toren weer kon innemen en zijn vroegere functie kon hervatten. De kleine bel is nooit meer terug gezien en is in 1955 vervangen door een nieuwe klok. Gravinnehuisje Lamoraal van Egmond, geboren in 1522 te Hamalde, een dorp in Henegouwen, was zonder twijfel één van de grootste mannen van zijn tijd. In zijn jeugd was hij page van Keizer Karel V. Hij diende in het leger van de Keizer en trouwde in 1545 met Sabina van Beijeren. Hij is de bekende graaf die, samen met de graaf Hoorne, op 5 juni 1568 op de Grote Markt te Brussel, op last van Alva werd onthoofd. De gemalin van Egmond had, nadat zijn goederen verbeurd verklaard waren, met haar elf nog jonge kinderen toevlucht in een klooster gezocht. Na de Pacificatie van Gent in 1578 werden de goederen weer aan de familie teruggegeven. In 1593 de bezittingen en de Heerlijkheidsrechten in handen van Sabina, de achtste van de elf kinderen van de Graaf van Egmond en Sabina van Beijeren. Op 14 maart 1595 (of 1596, het jaar is niet geheel zeker) huwde zij, als Sabina van Gaveren, gravin van Egmond, in Delft met graaf George Everhardt van Solms. Sabina overleed in 1614 te Delft, 52 jaar oud. Haar stoffelijk overschot werd in een grafkelder in een uitbouw van de kerk in Oud-Beijerland, het Gravinnehuisje, bijgezet. De ondiepe kelder in het nieuwe (1925) Gravinnehuisje, waar de loden kist thans in geplaatst is, wordt door een zeer zware steen gedekt met het wapen van een latere Ambachtsheer, Jan de Cerff.

Address
Waterstal 7, Oud-Beijerland